സമുദ്രതീരത്ത് നിന്ന് വെള്ളം അസാധാരണമായി ഉൾവലിയുന്നത് നാം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. അത് വെറുമൊരു പിന്മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സുനാമിയുടെയോ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെയോ മുന്നോടിയായുള്ള നിഗൂഢമായ ശാന്തതയാണ്.
സമാനമായ ഒരു പ്രതിഭാസം ഇന്ന് നമ്മുടെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിലും ദൃശ്യമാണ്. ഇന്നലെവരെ സജീവമായി ഇടപെട്ടിരുന്നവർ, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിരുന്നവർ, നിലപാടുകൾ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നവർ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദരാകുന്നു. എന്താണ് ഈ പിൻവാങ്ങലുകൾക്ക് പിന്നിൽ? നിരാശയോ അതോ ബോധപൂർവ്വമായ അകലം പാലിക്കലോ? സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ അകന്നുപോകുന്നതാണോ അതോ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് സമൂഹം അകന്നുപോകുന്നതാണോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.
പ്രത്യേകിച്ച് ആരാധനാലയങ്ങൾ കേന്ദ്രീകരിച്ചു നടക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പലരും മനംനൊന്ത് പിന്മാറുന്നു. കൃത്യമായ നിലപാടുകളും ചോദ്യങ്ങളും ഉന്നയിക്കുന്നവരെ ‘ശല്യക്കാർ’ ആയി മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തുന്ന പ്രവണത വർദ്ധിച്ചുവരുന്നു. തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ അവ തിരുത്തുന്നതിന് പകരം, ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വ്യക്തിയെ വ്യക്തിഹത്യ ചെയ്യാനാണ് പലപ്പോഴും നേതൃത്വങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നത്. “പുരോഹിതർ തെറ്റ് ചെയ്താൽ ദൈവം ചോദിച്ചുകൊള്ളും” എന്ന പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ വിശ്വാസപ്രമാണം പലരെയും നിശബ്ദരാക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ ഇടപെടലുകൾ ഫലപ്രദമാകില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരെ സ്വയം ഉൾവലിയാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
പൊതുയോഗങ്ങളിലോ സഭാ യോഗങ്ങളിലോ പ്രസക്തമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവരെ കേൾക്കാനുള്ള ക്ഷമ ഇന്ന് നേതൃത്വങ്ങൾക്കില്ല. ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവന്റെ ഉദ്ദേശശുദ്ധി മനസ്സിലാക്കാതെ അവരെ ശത്രുക്കളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് ചേർന്നതല്ല. തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന വ്യക്തികളെ വിമർശിക്കുന്നത് വഴി, ആ തെറ്റുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി നിലനിർത്താനാണ് അധികാരികൾ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇത് ആത്മാർത്ഥമായി ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരിൽ വലിയ നിരാശയുണ്ടാക്കുന്നു. “ആരാധനാലയങ്ങൾ അതിന്റെ വഴിക്ക് പോകട്ടെ” എന്ന് ചിന്തിച്ചു പിന്മാറുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ തോറ്റുപോയവരല്ല, മറിച്ച് അർഹമായ പരിഗണന ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ട് സ്വയം ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നവരാണ്.
സജീവമായിരുന്ന വ്യക്തികൾ പെട്ടെന്ന് പിൻവാങ്ങുമ്പോൾ, അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ ചികഞ്ഞെടുത്ത് തിരുത്തേണ്ടത് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്. ചോദ്യങ്ങളെ ശല്യമായി കാണാതെ, വളർച്ചയ്ക്കുള്ള അവസരമായി കാണുകയും തുറന്ന ചർച്ചകൾക്ക് വേദിയൊരുക്കുകയും വേണം. വ്യക്തികൾ എന്തുകൊണ്ട് അകലുന്നു എന്ന് നേതൃത്വം സ്വയം ആത്മപരിശോധന നടത്തണം. തെറ്റ് ആര് ചെയ്താലും അത് തിരുത്തപ്പെടണമെന്ന നീതിപൂർവ്വമായ സമീപനം അനിവാര്യമാണ്. “ദൈവം നോക്കിക്കൊള്ളും” എന്ന ന്യായീകരണം അനീതിക്ക് കുടപിടിക്കാനുള്ള മറയാകരുത്.
കടൽ ഉൾവലിയുന്നത് തീരം വറ്റിക്കാനല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ആഘാതത്തോടെ തിരിച്ചുവരാനാണ്. അതുപോലെ, ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യർ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഉൾവലിയുന്നത് അപകടകരമായ സൂചനയാണ്. പ്രതികരിക്കേണ്ടവർ നിശബ്ദരാകുകയും, ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവർ പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തകർച്ചയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. തിരുത്തേണ്ടവ തിരുത്തിയും, ചേർത്തുനിർത്തേണ്ടവരെ ചേർത്തുനിർത്തിയും മുന്നോട്ട് പോയാൽ മാത്രമേ നമ്മുടെ സാമൂഹിക ഘടന ശക്തമായി നിലനിൽക്കുകയുള്ളൂ.
