പ്രകടനങ്ങൾക്കും ബഹളങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഈ ലോകത്ത്, പ്രാർത്ഥനയെ പലപ്പോഴും ചെയ്തുതീർക്കേണ്ട ഒരു ആത്മീയ കടമയായോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ബാഹ്യപ്രകടനമായോ നാം ചുരുക്കിക്കാണാറുണ്ട്. എന്നാൽ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു രീതിയാണ് നാം കാണുന്നത്. ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ യേശു വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയമാണ് പ്രാർത്ഥിച്ചത്; ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ആയിരിക്കുമ്പോൾ അല്പം കൂടി നേരം പ്രാർത്ഥിച്ചു; എന്നാൽ തനിച്ചായിരുന്നപ്പോൾ അവിടുന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥനയിൽ ചെലവഴിച്ചു. ഇന്ന് പലപ്പോഴും നാം ഈ ക്രമത്തെ തലകീഴായി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്—സ്വകാര്യമായ പ്രാർത്ഥനയുടെ ശാന്തതയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് പരസ്യമായ വാക്കുകൾക്ക് നാം കൂടുതൽ ഊർജ്ജം നൽകുന്നു.
യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥന വളരുന്നത് ആഴമേറിയ ആത്മബന്ധത്തിലാണ്. ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് മാറി, മുറിയുടെ വാതിലടച്ച് ദൈവസന്നിധിയിൽ തനിച്ചാകുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ നമ്മെ വിധിക്കുമെന്ന ഭയം ഇല്ലാതാകുന്നു. ആ രഹസ്യസന്നിധിയിൽ നമുക്ക് പൂർണ്ണമായും സത്യസന്ധരാകാനും, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഭയങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഒരു മറയുമില്ലാതെ ദൈവത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുവെക്കാനും സാധിക്കും. നാം ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപുതന്നെ നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അറിയുന്ന ഒരു സ്നേഹപിതാവിന്റെ അരികിലാണ് നാം നിൽക്കുന്നത്. മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം 6-മത്തെ അധ്യായത്തിൽ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതുപോലെ, പ്രാർത്ഥന എന്നത് ആവർത്തനവിരസമായ വാക്കുകളാൽ സ്വർഗ്ഗത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമല്ല; മറിച്ച്, ഹൃദയങ്ങളെ കാണുന്ന സ്നേഹനിധിയായ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വിശ്രമിക്കലാണ്.
കേവലം അപേക്ഷകൾക്കപ്പുറം: ‘തഫില’ (Tfilah) എന്ന ആത്മബന്ധം സാധാരണയായി, ദൈവത്തോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിനെയാണ് നാം പ്രാർത്ഥന എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണെങ്കിലും, പ്രാർത്ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള പുരാതന ഹീബ്രു കാഴ്ചപ്പാട് ഇതിനേക്കാൾ ആഴമേറിയ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്കാണ് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. പ്രാർത്ഥനയെ കുറിക്കുന്ന ‘തഫില’ (Tfilah) എന്ന ഹീബ്രു പദത്തിന്റെ മൂലാർത്ഥം ‘ആത്മപരിശോധന’ അല്ലെങ്കിൽ ‘ഉള്ളിലേക്കുള്ള തിരിഞ്ഞുനോട്ടം’ എന്നാണ്. യഹൂദ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, തഫില എന്നത് വെറുമൊരു “ആവശ്യങ്ങൾ നിരത്തുന്ന വേള” അല്ല; മറിച്ച്, സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവും തമ്മിലുള്ള ആഴമേറിയ ബന്ധം വളർത്തിയെടുക്കുന്ന ഒരു ആന്തരിക യാത്രയാണ്—സ്നേഹനിധിയായ ഒരു പിതാവിന്റെ ആലിംഗനത്തിലേക്ക് ചായുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.
ഏശയ്യാ പ്രവാചകന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഈ സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രം നാം കാണുന്നുണ്ട്. ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ വിശുദ്ധ പർവ്വതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും “എന്റെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ആലയത്തിൽ” അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അവിടുന്ന് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു (ഏശയ്യാ 56:7). ആ ആലയം തന്റേതാണെന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം, “എന്റെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ആലയം” എന്നാണ് ദൈവം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. സർവ്വശക്തനായ ദൈവം എങ്ങനെയാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്? തന്റെ മക്കളിലേക്ക് സ്നേഹത്തോടും വാത്സല്യത്തോടും കൂടി ഹൃദയം തിരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് അവിടുന്ന് അത് ചെയ്യുന്നത്. നാം പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, നമ്മെ തേടിവന്ന ആ വലിയ സ്നേഹത്തോട് നാം പ്രതികരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ്, ആവശ്യങ്ങളുടെ വലിയ പട്ടികയുമായല്ലാതെ, “സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ” എന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ വിളിയോടെ പ്രാർത്ഥന ആരംഭിക്കാൻ യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത്.
ദൈവീക സമാധാനത്തിൽ മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും ഉറപ്പിക്കുക
പ്രാർത്ഥന ഒരു പ്രകടനമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ബന്ധമായതുകൊണ്ട് തന്നെ, അത് നമ്മുടെ സമ്പൂർണ്ണ വ്യക്തിത്വത്തെയും—മനസ്സിനെയും ആത്മാവിനെയും ശരീരത്തെയും—ഒരുപോലെ സ്പർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ജീവിതം ഭാരമുള്ളതും സമ്മർദ്ദം നിറഞ്ഞതുമായി തോന്നുമ്പോൾ, ബോധപൂർവ്വമായ പ്രാർത്ഥനാ ശീലങ്ങൾ നമ്മെ പ്രത്യാശയിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തുന്ന ഒരു ജീവനാഡിയായി മാറും.
നിശ്ശബ്ദതയെയും ശ്വാസത്തെയും ചേർത്തുപിടിക്കുക:
ലളിതമായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസ പ്രാർത്ഥനകളും (breath prayer) ധ്യാനാത്മകമായ നിശ്ശബ്ദതയും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാനും ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ചേർന്നുനിൽക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഏത് കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വീശിയാലും നാം ദൈവകരങ്ങളിൽ സുരക്ഷിതരാണെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ ഇത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും നൽകുന്നു.
ചലനങ്ങളെ ആരാധനയാക്കി മാറ്റുക:
നമ്മുടെ ശരീരം ആത്മീയ യാത്രയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. നടത്തത്തിലൂടെയോ, ലളിതമായ വ്യായാമങ്ങളിലൂടെയോ, ശരീരത്തെ ശാന്തമാക്കുന്ന രീതികളിലൂടെയോ ഉള്ള പ്രാർത്ഥനകൾ ഉള്ളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളെ പുറന്തള്ളാനും ദൈവത്തിന്റെ സൗഖ്യദായകമായ സമാധാനം ശരീരത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.
കൃപയുടെ ദൈനംദിന താളങ്ങൾ വളർത്തിയെടുക്കുക: ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കാൻ മണിക്കൂറുകളോളം നീളുന്ന ഏകാന്തത തന്നെ വേണമെന്നില്ല. ദൈനംദിന തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ മനഃപൂർവ്വം കണ്ടെത്തുന്ന ചെറിയ ഇടവേളകൾ സാധാരണ നിമിഷങ്ങളെപ്പോലും ആത്മീയ നവീകരണത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും നിമിഷങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നു.
പ്രാർത്ഥന ഒരിക്കലും ചുമക്കേണ്ട ഒരു ഭാരമല്ല; മറിച്ച്, സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരാനുള്ള ഒരു സ്നേഹക്ഷണമാണ്. കണ്ണുനീരിനിടയിലൂടെ നിങ്ങൾ മന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ഒറ്റ വാക്കായാലും, പ്രകൃതിയിലൂടെയുള്ള ശാന്തമായ നടത്തമായാലും, മുറിക്കുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദമായ ഇരിപ്പായാലും—നിങ്ങളെ എതിരേൽക്കാനും, ചേർത്തുപിടിക്കാനും, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ പുതുക്കാനും സ്നേഹനിധിയായ പിതാവ് അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്.
Dr.Mathew Joys