മനുഷ്യമനസ്സിനെ ഉള്ളിൽനിന്ന് കാർന്നുതിന്നുന്ന അദൃശ്യമായ ഒരു തീയാണ് അസൂയ. മറ്റുള്ളവരുടെ വളർച്ചയിലും ഉയർച്ചയിലും സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ, നമ്മുടെയുള്ളിൽ മുളപൊട്ടുന്ന ഈ വിഷവിത്ത് ഒടുവിൽ നശിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മെത്തന്നെയാണ്. ചരിത്രവും പുരാണങ്ങളും വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളുമെല്ലാം ഒരേ സ്വരത്തിൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്: “അസൂയ നിന്റെ പതനത്തിന്റെ കാരണമാകും.”
പെരുന്തച്ചന്റെ കണ്ണീരും തകർന്ന ഹൃദയവും
കേരളീയ മനസ്സുകളിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്ന ഐതിഹ്യമാണ് പെരുന്തച്ചന്റേത്. തച്ചുശാസ്ത്രത്തിലെ അഗ്രഗണ്യനായിരുന്നിട്ടും, സ്വന്തം മകന്റെ വളർച്ചയിലും പ്രശസ്തിയിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്താൻ ആ പിതാവിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നത്തെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, തനിക്ക് കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ‘ലൈക്കുകളും ഫോളോവേഴ്സും’ സ്വന്തം മകന് ലഭിച്ചപ്പോൾ ആ അപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ ആധി ഇളകി.
അസൂയയും അഹങ്കാരവും ഇഷ്ടതോഴന്മാരായി ജീവിതത്തെ കടന്നുപിടിച്ചപ്പോൾ, ഡംഭവും സ്വാർത്ഥതയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വഴികാട്ടികളായി മാറി. ‘തന്നേക്കാൾ മികച്ചവനായി ആരും വളരരുത്’ എന്ന ചിന്ത ഒരു നീരാളിയെപ്പോലെ പെരുന്തച്ചനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ഒടുവിൽ ആ മാരകമായ വിഷം സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് മകന്റെ ജീവൻ എടുക്കുന്നതിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചു. പിന്നീടുള്ള ദിനങ്ങൾ താൻ ചെയ്ത തെറ്റോർത്ത് നീറിക്കഴിഞ്ഞ പെരുന്തച്ചൻ, നിരാശയിലും വേദനയിലും തനിക്കുള്ള എല്ലാ കഴിവും നഷ്ടപ്പെട്ട്, ഹൃദയം തകർന്നവനായി മരണംവരെ ദുഃഖപൂർണ്ണമായ ജീവിതം നയിച്ചു. അസൂയ ഒരു മനുഷ്യനെ എത്രത്തോളം അന്ധനാക്കുമെന്നതിന്റെയും തകർക്കുമെന്നതിന്റെയും ജീവിക്കുന്ന ചിത്രമാണ് പെരുന്തച്ചന്റെ പതനം.
ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന പതനങ്ങൾ
ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ കൊലപാതകമായ കായീന്റെ പ്രവൃത്തിക്കു പിന്നിലും പ്രവർത്തിച്ചത് ഇതേ അസൂയ തന്നെയായിരുന്നു. ഇസ്രായേലിന്റെ ഒന്നാമത്തെ രാജാവായ ശൗലിന്റെ ജീവിതവും ഇതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. “ശൗൽ ആയിരത്തെ കൊന്നു, ദാവീദോ പതിനായിരത്തെ” (1 ശമുവേൽ 18:7-8) എന്ന ജനങ്ങളുടെ പാട്ട് കേട്ടപ്പോൾ ശൗലിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുത്ത കണ്ണുകടി, അദ്ദേഹത്തെ ദാരുണമായ പതനത്തിലേക്കും മരണത്തിലേക്കുമാണ് എത്തിച്ചത്.
വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: “അസൂയ അസ്ഥികൾക്ക് ദ്രവത്വം ആകുന്നു” (സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 14:30). മറ്റൊരാളെ ആരെങ്കിലും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുകയും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വിദ്വേഷവും പകയും പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ വിഷവൃക്ഷത്തിന്റെ വേരുകൾ തുടക്കത്തിലേ നാം പിഴുതുമാറ്റേണ്ടതുണ്ട്.
എനിക്കു മാത്രമുള്ള കയ്യടികൾ!
“എന്നും എല്ലാവരും എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം കയ്യടിച്ചുകൊള്ളണം” എന്ന ചിന്ത സ്വാർത്ഥതയുടെ പര്യായമാണ്. ഇന്ന് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽനിന്ന് സ്വാർത്ഥതയും അസൂയയും വൈരാഗ്യവും കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പമ്പാനദി പോലെ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുകയാണ്. ഈ കുത്തൊഴുക്കിൽപ്പെട്ട് എത്രയോ നല്ല ജീവിതങ്ങളും ബന്ധങ്ങളുമാണ് തട്ടിത്തകർന്നുപോയത്! അസൂയ വളരുമ്പോൾ മനുഷ്യന് അപരനെ സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനുമുള്ള മനസ്സാക്ഷി നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ദൈവം ഓരോ മനുഷ്യനെയും വ്യത്യസ്തമായ കഴിവുകളും ജ്ഞാനവും നൽകിയാണ് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആ വൈവിധ്യമാണ് ദൈവസൃഷ്ടിയുടെ മനോഹാരിത. അപരന്റെ കഴിവുകളെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം.
മോചനത്തിന്റെ വഴി: താഴ്മയും പരസ്പര ബഹുമാനവും
ഇതിനൊരു അന്ത്യം വരണമെങ്കിൽ നാം നമ്മളിലേക്ക് തന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
അപ്പനും മകനും തമ്മിൽ,
ഗുരുവും ശിഷ്യനും തമ്മിൽ,
ഭാര്യയും ഭർത്താവും തമ്മിൽ,
അയൽക്കാർ തമ്മിൽ…
ഇങ്ങനെ നീളുന്ന ബന്ധങ്ങളിലെ അനാവശ്യ വടംവലികൾ അവസാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ ജീവിതം ശാന്തമാകൂ. തിരുവചനം നൽകുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ഉപദേശമുണ്ട്: “ശാഠ്യത്താലോ ദുരഭിമാനത്താലോ ഒന്നും ചെയ്യാതെ താഴ്മയോടെ ഓരോരുത്തൻ മറ്റുള്ളവനെ തന്നേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ എന്ന് എണ്ണിക്കൊൾവിൻ” (ഫിലിപ്പിയർ 2:3).
ഈ വലിയ സത്യം നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ കുടുംബജീവിതങ്ങളിലും, തൊഴിലിടങ്ങളിലും, രാഷ്ട്രീയ-മത മേഖലകളിലുമുള്ള വ്യക്തിവൈരാഗ്യങ്ങൾ താനേ അവസാനിക്കും. പരസ്പരം അംഗീകരിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും നാം തയ്യാറാകുമ്പോൾ എല്ലാ തലങ്ങളിലുമുള്ള സംഘർഷങ്ങൾക്ക് അയവു വരും.
‘ഞാൻ’ എന്ന ഭാവവും അഹങ്കാരവും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽനിന്ന് കുഴിച്ചുമൂടുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ നാം തന്നെ ആ കുഴിയിൽ വീണുപോകും. മറ്റുള്ളവരുടെ വിജയത്തിൽ ആത്മാർത്ഥമായി കയ്യടിക്കാൻ പഠിക്കുക; കാരണം അപരന്റെ വെളിച്ചം ഒരിക്കലും നമ്മുടെ തിരി കെടുത്തുന്നില്ല. “നിൽക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നവൻ വീഴാതിരിപ്പാൻ നോക്കിക്കൊള്ളട്ടെ!” (1 കൊരിന്ത്യർ 10:12) എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലോടെ, അസൂയയുടെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെയും എളിമയുടെയും വഴികളിലൂടെ നമുക്ക് മുന്നേറാം.