ജീവിച്ചിരിക്കെ ‘അപരിചിതൻ’ ആയി മാറുന്നുവോ! : ഡോ. മാത്യൂ ജോയിസ്, ലാസ് വേഗാസ്

ജീവിതത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വം, ദൈവത്തിൽ ഉറപ്പുള്ള പ്രത്യാശയേകുന്നു

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വം ഭാവിയുടെ പ്രവചനാതീതമായ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്. ആരോഗ്യം, സാമ്പത്തികം, ബന്ധങ്ങൾ—എല്ലാം തന്നെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാറിപ്പോകാവുന്നവയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യഹൃദയം പലപ്പോഴും ഭയത്തിലും ഉത്കണ്ഠയിലും ആകുന്നു. എന്നാൽ വേദപുസ്തകം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു:

“നാളെ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം അല്പകാലം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ട് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന മഞ്ഞുപോലെയല്ലോ.” (യാക്കോബ് 4:14)

ജീവിതം എത്ര നിസ്സാരമായൊരു നൂലിഴയിൽ തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത് പലപ്പോഴും വേദനയുടെ നിമിഷങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് നമ്മിൽ നിന്ന് അകന്നു പോകുമ്പോഴും, ഉറച്ചതാണെന്ന് കരുതിയ ബന്ധങ്ങൾ കണ്ണുമുന്നിൽ തകർന്നുപോകുമ്പോഴും, നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്, ജീവിതം നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമാണെന്ന സത്യം.

“മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം തന്റെ വഴി ആലോചിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവന്റെ ചുവടുകൾ യഹോവ തന്നെയാണ് നയിക്കുന്നത്” (സദൃശ്യവാക്യങ്ങൾ 16:9) എന്ന വചനത്തിൽ കാണുന്നപോലെ, നമ്മുടെ പദ്ധതികൾക്കുമപ്പുറം ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലുണ്ടായ ചില അനുഭവങ്ങൾ ഈ സത്യത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഏറെ സ്നേഹിച്ച ഒരാളുടെ അപ്രതീക്ഷിത വിയോഗം, ജീവിതത്തിന്റെ നിശ്ചലതയില്ലായ്മയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അതിനൊപ്പം, സന്തോഷകരമായി പൂവണിയേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ബന്ധം പെട്ടെന്ന് തകർന്നുപോയപ്പോൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ശൂന്യത വീണു.

വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം പറയുന്നു:

“എല്ലാറ്റിന്നും സമയമുണ്ട്… ജനിക്കേണ്ട സമയവും മരിക്കേണ്ട സമയവും ഉണ്ട്.” (സഭാപ്രസംഗി 3:1-2)

മരണം പ്രകൃതിയുടെ നിയമമാണെങ്കിലും, ജീവിച്ചിരിക്കെ ആത്മബന്ധങ്ങൾ തകർന്നുപോകുന്ന വേദന അതിലും ഗാഢമാണ്. അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ നമുക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നത് ദൈവസന്നിധിയിലാണ്:

“ഹൃദയം തകർന്നവർക്കു യഹോവ അടുത്തിരിക്കുന്നു.” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 34:18)

ഭക്തകവി പൂന്താനത്തിന്റെ വരികൾ ഇതേ സത്യത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു:
“കണ്ടുകണ്ടങ്ങിരിക്കും ജനങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്നു വരുത്തുന്നതും ഭവാൻ…”

ഈ വാക്കുകൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്—നമ്മൾ ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ പോലും എത്ര നശ്വരമാണെന്ന്. ഇന്നലെ വരെ നമ്മോടൊപ്പം നടന്നവർ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഓർമ്മകളായി മാറുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം വ്യക്തമായി കാണാം.

മരണത്തിൽ മനുഷ്യൻ നിസ്സഹായനാണ്. എന്നാൽ ജീവിച്ചിരിക്കെ സംഭവിക്കുന്ന വേർപിരിയലുകൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മനോഭാവങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും ചേർന്നുണ്ടാകുന്നതാണ്. ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ‘ഞാൻ’ എന്ന അഹങ്കാരവും, വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സില്ലായ്മയും, ബന്ധങ്ങളെ ഭംഗുരമാക്കുന്നു. എന്നാൽ വേദം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊരു വഴിയാണ്:

“ഒരുത്തൻ മറ്റൊരുത്തനെ സഹിച്ചുകൊള്ളുകയും ക്ഷമിക്കയും ചെയ്‍വിൻ.” (കൊലോസ്യർ 3:13)

“സ്നേഹം ദീർഘക്ഷമയും ദയയും ഉള്ളതാണ്…” (1 കൊരിന്ത്യർ 13:4)

ഒരു ബന്ധം തകരുമ്പോൾ അത് രണ്ടു വ്യക്തികളുടെ മാത്രം വേദനയല്ല; കുടുംബങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും കൂടിയാണ് തകർന്നുപോകുന്നത്. മരണം നൽകുന്ന ദുഃഖം സമയം മാറുമ്പോൾ ശമിക്കാം; എന്നാൽ ജീവിച്ചിരിക്കെ ഒരാൾ ‘അപരിചിതൻ’ ആകുന്ന വേദന ദീർഘകാല മുറിവുകൾ വിടുന്നു.

ഈ അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾക്കിടയിൽ, യേശുക്രിസ്തു നൽകുന്ന വാഗ്ദാനം നമ്മെ ഉറപ്പിക്കുന്നു:

“നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കലങ്ങരുത്, ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുവിൻ.” (യോഹന്നാൻ 14:1)

അതുകൊണ്ട് ജീവിതം നമ്മോട് പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠം വളരെ ലളിതമാണ്—
സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് സ്നേഹിക്കുക, ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് ക്ഷമിക്കുക, കൂടെയിരിക്കുന്നവരെ വിലമതിക്കുക.

കാരണം, “മനുഷ്യൻ പുൽ പോലെയാണ്, അവന്റെ മഹിമ പുഷ്പംപോലെ; പുൽ വാടുന്നു, പുഷ്പം കൊഴിയുന്നു.” (1 പത്രോസ് 1:24)

എന്നാൽ ഈ നശ്വരതയ്ക്കിടയിൽ, നിത്യമായ ഒരു പ്രത്യാശ നമ്മുക്കുണ്ട്:

“ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന പദ്ധതികളെ ഞാൻ അറിയുന്നു, അത് സമാധാനത്തിന്റെ പദ്ധതികളാണ്.” (യിരെമ്യാവു 29:11)

അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല; എന്നാൽ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ അതിനെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും.
അതുകൊണ്ട് ഓരോ ദിവസവും ഒരു വരദാനമായി കാണുക, ഓരോ ബന്ധവും ദൈവത്തിന്റെ നന്മയായി കരുതുക, ഓരോ നിമിഷവും സ്നേഹത്തോടെ നിറയ്ക്കുക.

അവസാനം, ജീവിതം നമ്മോട് പഠിപ്പിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒരു പാഠമാണ്: സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് സ്നേഹിക്കണം, ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് ക്ഷമിക്കണം, കൂടെയിരിക്കുന്നവരെ അവഗണിക്കാതെ വിലമതിക്കണം. കാരണം, ഇന്ന് നമ്മോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നവർ നാളെ വെറും ഓർമ്മകളായി മാറാം. ആ ബോധ്യം മനസ്സിലാക്കിയാൽ മാത്രമേ സ്നേഹവും കരുണയും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞ ഒരു സമൂഹത്തെ നമുക്ക് സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയൂ.
കാരണം ഇന്ന് നമ്മോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നവർ നാളെ ഓർമ്മകളായി മാറാം; പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം ഒരിക്കലും മാറുകയില്ല.