ബൈബിളിലെ പേരില്ലാത്ത സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുനർവായന.
ബൈബിളിൽ പേരില്ലാതെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകൾ അപ്രധാനരല്ല; അവരുടെ പേരില്ലായ്മ തന്നെ പുരാതന പിതൃാധിപത്യ സമൂഹം അവരെ എങ്ങനെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞുവെന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. ഈ ലേഖനം അവരെ പരമ്പരാഗതമായി ദുഷ്ടരായോ നിഷ്ക്രിയരായോ ചിത്രീകരിക്കുന്ന വായനകളെ ചോദ്യം ചെയ്ത്, ദുരിതം, സാമൂഹിക നിയന്ത്രണം, സാഹിത്യപരമായ ലക്ഷ്യം എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൂടുതൽ സഹാനുഭൂതിയോടെയും വിമർശനാത്മകമായും പുനർവായിക്കുന്നു.
പരമ്പരാഗത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ അവരിൽ പലരെയും പ്രതികൂലമായ വെളിച്ചത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആധുനിക ബൈബിൾ പഠനങ്ങളും വിമർശനാത്മക ഗവേഷണങ്ങളും കൂടുതൽ സഹാനുഭൂതിയോടെയുള്ള സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ദുരന്തങ്ങൾ, സാമൂഹിക നിയന്ത്രണങ്ങൾ, സാഹിത്യപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ഈ സ്ത്രീകളെ വായിക്കുന്നത്.
ഇയ്യോബിന്റെ ഭാര്യ (ഇയ്യോബ് 2:9-10)
ഇയ്യോബ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഭാര്യ അദ്ദേഹത്തോട് പറയുന്നു: “നിന്റെ നിർമലതയിൽ ഇപ്പോഴും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നുവോ? ദൈവത്തെ ശപിച്ച് മരിച്ചുപോ.”
പരമ്പരാഗതമായി, അവളെ വിശ്വാസരഹിതയും സാത്താന്റെ ഉപകരണവുമായ ഒരു ദുഷ്ടസ്ത്രീയായി ചിത്രീകരിക്കാറുണ്ട്.
എന്നാൽ ആധുനിക പണ്ഡിതന്മാർ അവളുടെ പങ്കുവെച്ച വേദനയെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. പത്ത് മക്കളെയും ജീവിതോപാധികളെയും ഒരേസമയം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു അമ്മയുടെ നിലവിളിയായിരിക്കാം അവളുടെ വാക്കുകൾ. ഭർത്താവിന്റെ അസഹ്യമായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവസാനിക്കട്ടെയെന്ന നിരാശാജനകമായ അഭ്യർത്ഥനയായും അത് വായിക്കപ്പെടുന്നു.
ലോത്തിന്റെ ഭാര്യ (ഉല്പത്തി 19:26)
സൊദോമിന്റെ നാശത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ദൂതന്മാരുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ലംഘിച്ച് അവൾ പിന്നോട്ട് നോക്കുന്നു. ഉടൻതന്നെ അവൾ ഉപ്പുതൂണായി മാറുന്നു.
പരമ്പരാഗത വ്യാഖ്യാനം അവളെ അനുസരണക്കേടിന്റെ പ്രതീകമായി കാണുന്നു.
എന്നാൽ പണ്ഡിതന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, അവളുടെ പിന്നോട്ടുനോട്ടം പാപത്തോടുള്ള ആകർഷണമെന്നതിനേക്കാൾ സ്വന്തം വീടും കുടുംബവും സമൂഹവും മുഴുവനായി നശിക്കുന്ന കാഴ്ചയോടുള്ള അത്യന്തം മാനുഷികമായ പ്രതികരണമായിരിക്കാം എന്നതാണ്.
പൊത്തീഫറിന്റെ ഭാര്യ (ഉല്പത്തി 39:7-20)
യോസേഫിനെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അവൾ, പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ വ്യാജാരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നു.
പരമ്പരാഗതമായി അവൾ കാമാസക്തിയും വഞ്ചനാപരവുമായ ഒരു “പ്രലോഭക”യായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ ആധുനിക ഗവേഷകർ പുരാതന പിതൃാധിപത്യ സമൂഹത്തിലെ അധികാരബന്ധങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ സാമൂഹിക മൂല്യം പുരുഷന്റെ അംഗീകാരവുമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ അവളുടെ പ്രവൃത്തികളെ വിലയിരുത്തണമെന്ന് അവർ പറയുന്നു. സാഹിത്യപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, യോസേഫിനെ ഫറവോന്റെ തടവറയിലെത്തിക്കാനും പിന്നീട് അധികാരത്തിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കാനും ഈ കഥാപാത്രം കഥയിൽ ആവശ്യമായ ഒരു ഘടകമായിരുന്നു.
ഏൻദോറിലെ മന്ത്രവാദിനി (1 ശമൂവേൽ 28:7-25)
മരിച്ച ശമൂവേലിനോട് സംസാരിക്കുവാൻ ശൗൽ രാജാവ് ആശ്രയിച്ച സ്ത്രീയാണിത്.
പരമ്പരാഗതമായി അവൾ ഇരുണ്ട ശക്തികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ദുഷ്ട മന്ത്രവാദിനിയായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ ശ്രദ്ധേയമായത് അവളുടെ കരുണയാണ്. ശൗലിന് നാശസന്ദേശം ലഭിച്ചശേഷം, ഭയത്താലും വിശപ്പാലും തളർന്നിരിക്കുന്ന രാജാവിനെ അവൾ ഭക്ഷണം നൽകി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിളിൽ പേരോടുകൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പല ഭരണാധികാരികളേക്കാളും കൂടുതൽ മാനുഷികത അവൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതായി ചില പണ്ഡിതന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
യിഫ്താഹിന്റെ മകൾ (ന്യായാധിപന്മാർ 11:30-40)
യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചാൽ വീട്ടിൽനിന്ന് ആദ്യം പുറത്തുവരുന്നവനെ ബലിയർപ്പിക്കാമെന്ന് യിഫ്താഹ് നേർച്ച ചെയ്യുന്നു. പുറത്തെത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏകമകളാണ്.
പരമ്പരാഗതമായി അവൾ പിതാവിന്റെ വിവേകരഹിതമായ നേർച്ചയുടെ നിഷ്ക്രിയ ഇരയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ സ്ത്രീപക്ഷ ബൈബിൾ പഠനങ്ങൾ അവളുടെ ധൈര്യവും സ്വയംനിർണ്ണയ ശേഷിയും എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. സ്വന്തം ദുഃഖം അനുഭവിക്കാൻ സമയമാവശ്യപ്പെട്ട് അവൾ സാഹചര്യം നേരിടുന്നു. അവളുടെ പേരില്ലായ്മ യുദ്ധകാലങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതവും വ്യക്തിത്വവും എങ്ങനെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചുകളയപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമായും വായിക്കപ്പെടുന്നു.
പുതിയ നിയമത്തിലെ പേരില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾ
ശമര്യസ്ത്രീ (യോഹന്നാൻ 4:1-42)
യേശു കിണറ്റരികിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ഈ സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് പരമ്പരാഗത പ്രസംഗങ്ങളിൽ അവളെ ഒരു ധാർമ്മിക പരാജയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.
എന്നാൽ ആധുനിക ഗവേഷകർ ഈ വിലയിരുത്തലിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പുരാതന സമൂഹത്തിൽ വിവാഹമോചനം ആരംഭിക്കാൻ സ്ത്രീകൾക്ക് സാധാരണയായി അധികാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ജീവിതകഥ നിരന്തരമായ വിധവത്വത്തിന്റെയോ നിർബന്ധിത വിവാഹങ്ങളുടെയോ ദുരന്തങ്ങളുടേതായിരിക്കാം. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേശം സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് എത്തിച്ച ആദ്യത്തെ ക്രൈസ്തവ സുവിശേഷകയായി അവളെ പല പണ്ഡിതന്മാരും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
രക്തസ്രാവമുള്ള സ്ത്രീ (മർക്കോസ് 5:25-34)
പന്ത്രണ്ടുവർഷമായി രോഗബാധിതയായിരുന്ന ഈ സ്ത്രീ യേശുവിന്റെ വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം സ്പർശിക്കുകയും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പരമ്പരാഗതമായി അവൾ നിശ്ശബ്ദ വിശ്വാസത്തിന്റെ മാതൃകയാണ്.
എന്നാൽ പണ്ഡിതന്മാർ അവളുടെ ധീരതയെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. യഹൂദ നിയമപ്രകാരം അവൾ ആചാരപരമായി “അശുദ്ധ”യായിരുന്നു. ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് കടക്കുക സാമൂഹികമായ വലിയ അപകടം സൃഷ്ടിക്കുമായിരുന്നു. യേശു അവളെ “മകളേ” എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്, കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും അവളുടെ സ്ഥാനം പൊതുവേദിയിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതായി അവർ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.
വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീ (യോഹന്നാൻ 8:1-11)
മതനേതാക്കൾ വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയെ യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു.
പരമ്പരാഗതമായി ഈ സംഭവം പാപവും കൃപയും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യമായി വായിക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തമായ അനീതിയാണ്. വ്യഭിചാരത്തിന് രണ്ടുപേർ ആവശ്യമായിരിക്കെ, പുരുഷപങ്കാളി പൂർണമായും അപ്രത്യക്ഷനാണ്. ഈ സ്ത്രീയെ മതനേതാക്കൾ യേശുവിനെ കുടുക്കാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായി ഉപയോഗിച്ചതായി പലരും വിലയിരുത്തുന്നു.
രണ്ട് നാണയങ്ങൾ സമർപ്പിച്ച ദരിദ്ര വിധവ (മർക്കോസ് 12:41-44)
ദേവാലയഭണ്ഡാരത്തിൽ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന അവസാന രണ്ട് ചെറുനാണയങ്ങളും സമർപ്പിച്ച വിധവയെ യേശു പ്രശംസിക്കുന്നു.
പരമ്പരാഗതമായി ഇത് സമർപ്പണത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും ഉത്തമ ഉദാഹരണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ ചില ആധുനിക പണ്ഡിതന്മാർ ഈ സംഭവത്തെ സാമൂഹിക വിമർശനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കുന്നു. “വിധവമാരുടെ വീടുകൾ വിഴുങ്ങുന്ന” മതനേതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിനുശേഷമാണ് ഈ സംഭവം വരുന്നത്. അതിനാൽ ഒരു അഴിമതിപരമായ മതവ്യവസ്ഥ എങ്ങനെ ഒരു ദരിദ്ര വിധവയെ അവളുടെ അവസാന ആശ്രയവും നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു എന്നതിലുള്ള യേശുവിന്റെ ദുഃഖപ്രകടനമായും ഇതിനെ കാണുന്നു.
തിരിച്ചറിവിലെ മാറ്റം:
ബൈബിളിൽ പേര് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ട് ഒരു വ്യക്തി അപ്രധാനനാണെന്നോ അയോഗ്യനാണെന്നോ അർത്ഥമില്ല. പുരാതന ഹീബ്രു സാഹിത്യത്തിൽ സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും പലപ്പോഴും പേരില്ലാതെ അവതരിപ്പിച്ചത് അവർ “ഏതൊരാളെയും” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാകുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്. വായനക്കാരന് സ്വയം ആ കഥയിൽ പ്രതിഫലിക്കാനും, കഥയുടെ കേന്ദ്രമായ ദൈവശാസ്ത്രസന്ദേശത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനുമുള്ള ഒരു സാഹിത്യരീതിയായിരുന്നു അത്.
അതിനാൽ, ബൈബിളിലെ പേരില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾ മറന്നുപോയവരല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യവേദനയുടെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും അനീതിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും സർവലൗകിക കഥകൾ വഹിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദ സാക്ഷികളാണ്. അവരുടെ പേരുകൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ ആഴത്തിൽ കൊത്തിവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
