നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ നമുക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തുതരാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, പ്രായോഗികതയുടെ പേരിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും അത് വേണ്ടെന്ന് വെക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ആ നിരസിക്കൽ കേവലം ഒരു സഹായം വേണ്ടെന്ന് വെക്കലല്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?
എനിക്ക് 24 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ന്യൂയോർക്കിലായിരുന്നു ജോലി. നാട്ടിൽ നിന്നും സഹോദരി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഞാൻ വീട്ടിലുണ്ടാക്കിയ അച്ചാർ അയച്ചുതരട്ടെ?” എന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു: “വേണ്ട.” ലോകത്തിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തുനിന്ന് അച്ചാർ വരുത്തേണ്ട കാര്യമില്ലെന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത. ഇവിടെ അച്ചാർ വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ തുക കൊറിയർ ചാർജിന് നൽകുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റ് എഴുതിയ ലേഖനത്തിലൂടെയാണ് ഞാൻ ആ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഇതിനെ ‘ബെഞ്ചമിൻ ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഇഫക്റ്റ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
1736-ൽ ബെഞ്ചമിൻ ഫ്രാങ്ക്ലിൻ തന്നെ വെറുക്കുന്ന ഒരു എതിരാളിയെ സുഹൃത്താക്കാൻ സ്വീകരിച്ച മാർഗ്ഗം കൗതുകകരമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഉപഹാരങ്ങൾ നൽകുന്നതിന് പകരം, ആ എതിരാളിയുടെ കൈവശമുള്ള ഒരു അപൂർവ്വ പുസ്തകം ഫ്രാങ്ക്ലിൻ കടം ചോദിച്ചു. പുസ്തകം നൽകിയ ആൾ പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായി മാറി.
“നമ്മൾ ഒരാളെ സഹായിക്കുമ്പോൾ, അവരെ നമുക്ക് ഇഷ്ടമാണെന്ന് നമ്മുടെ മനസ്സ് നമ്മെ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാണ് നമ്മൾ അവരെ സഹായിക്കുന്നത്?”
എന്റെ സഹോദരി അച്ചാർ അയക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് എനിക്ക് അച്ചാർ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്:കടലുകൾക്കപ്പുറത്താണെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവർക്ക് ഇപ്പോഴും സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നണമായിരുന്നു.
അനിയന് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന സന്തോഷമായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം.
“ഞാൻ തനിയെ ചെയ്തോളാം” എന്ന് പറയുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സഹോദരിയുടെ ആ സന്തോഷത്തെയാണ് ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കിയത്.
ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത്, പഴയ കൂട്ടുകാർ അയക്കുന്ന വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജുകൾക്ക് നൽകുന്ന ഒരു ചെറിയ മറുപടി പോലും വലിയ മാറ്റമുണ്ടാക്കും. ഒരു തമാശയോ ലേഖനമോ അയക്കുമ്പോൾ, “അത് വായിച്ചു, ഇഷ്ടപ്പെട്ടു” എന്ന ഒരു വരി എഴുതുന്നത് ആ സുഹൃത്തിന് നൽകുന്ന പരിഗണനയാണ്.
