റിട്ടയർമെന്റ് ഹോമുകളിൽ താമസിക്കുന്ന ഭൂരിഭാഗം പ്രായമായവരേയും, അവരുടെ മക്കൾ കൊണ്ടു ചെന്ന് ചേർത്തിട്ടുള്ളതായിരിക്കാം.
പ്രായമായവരെ പരിചരിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കൊണ്ട്, അവരെ സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്ത് ഏല്പിച്ച് അവരുടെ ചിലവുകൾ, മക്കൾ വഹിക്കുന്നത് അവരുടെ സ്നേഹക്കുറവ് കൊണ്ടല്ലല്ലോ.
ചുരുക്കം ചില പ്രായമായവരുടെ ശല്യം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ വൃദ്ധ സദനങ്ങളിൽ, മക്കളോ മരുമകളോ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കിയ സംഭവങ്ങളുമുണ്ട്.
എങ്ങനെയൊക്കെ ആയാലും, ഈ സാഹചര്യങ്ങളെ മറന്ന് കുറെ വൃദ്ധജനങ്ങൾ പറയുന്ന ഒരു പല്ലവിയുണ്ട്: “ മക്കളെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തി പഠിപ്പിച്ച് ജോലിയും കുടുംബവും ആയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവർക്ക് നമ്മളെ കൂടെ നിർത്താൻ മനസ്സില്ലാത്തതിനാൽ, ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു തള്ളിയിരിക്കയാണ്!”
ഇങ്ങനെ പറയുന്ന വിവരദോഷികളോട് സഹതാപം മാത്രം! പലരും എഴുതിയ ചിന്തകളെ ക്രോഡീകരിച്ച് താഴെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നേരിയ ചിന്തകളെ മക്കളും വയിച്ചിരിക്കേണ്ടതാണ്.
പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളേ, ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിലേക്ക് പതുക്കെ ചുവടുവെക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക്, ഹൃദയം തുറന്ന് ചില കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോട് പറയാനുണ്ട്. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ പതറിയേക്കാം, എങ്കിലും സ്നേഹത്തോടെ ഇതൊന്നു കേൾക്കണം.
ഞങ്ങൾക്ക് പ്രായമായി എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ: ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളും ശരീരവും പണ്ടത്തെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചലിക്കുന്നില്ലെന്ന് കാണുമ്പോൾ ദയവായി അസ്വസ്ഥരാകരുത്. ഞങ്ങളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളെയും പതുക്കെയുള്ള സംസാരത്തെയും ക്ഷമയോടെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ശ്രമിക്കുക. വാർദ്ധക്യം ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങിയതല്ല; നിങ്ങൾക്കായി ജീവിച്ചുതീർത്ത ഒരു ആയുസ്സ് ബാക്കിവെച്ച ക്ഷീണമാണത്.
മറവികൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ: എവിടെയോ വെച്ച സാധനം തിരയുകയോ, പറഞ്ഞ കാര്യം തന്നെ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ഞങ്ങളോട് ദേഷ്യപ്പെടരുത്. നിങ്ങളുടെ ബാല്യകാലത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ആയിരം കളിക്കോപ്പുകളെയും മറന്നുപോയ കാര്യങ്ങളെയും വാത്സല്യത്തോടെ ഞങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചത് ഓർക്കുക. ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് സംഭവിക്കുന്ന മറവികൾ അശ്രദ്ധ കൊണ്ടല്ല, മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും തളർച്ച കൊണ്ടാണ്.
കാലിടറി വീഴാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ: നടക്കാൻ കഴിയാതെ ഞങ്ങളുടെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുമ്പോൾ ഒരു താങ്ങായി നിങ്ങൾ അരികിലുണ്ടാവണം. നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുവിരലുകൾ ഞങ്ങളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, ആദ്യമായി നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ പിച്ചവെച്ചു തുടങ്ങിയ നാളുകൾ ഓർക്കുക. അന്ന് ഞങ്ങൾ തന്ന ആ കൈത്താങ്ങ്, ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഈ അവസാനയാത്രയിലും ആവശ്യമുണ്ട്.
രോഗവും അവശതയും പിടികൂടുമ്പോൾ: ആശുപത്രി വരാന്തകളും മരുന്നുകളും ഞങ്ങൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ സമ്പാദിച്ച പണവും സമയവും ഞങ്ങൾക്കായി ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഒരു നഷ്ടമായി കരുതരുത്. നിങ്ങളുടെ ഓരോ സ്വപ്നങ്ങളും സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ എത്രയോ ആവശ്യങ്ങളും മോഹങ്ങളുമാണ് നിശ്ശബ്ദം മാറ്റിവെച്ചത്. അന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതിവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം നിങ്ങളായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ഒരു ഭാരമായി തോന്നുമ്പോൾ: ഞങ്ങളെ നിങ്ങളിൽ നിന്നകറ്റി, ഏകാന്തതയുടെ ഏതെങ്കിലും കോണിലേക്ക് മാറ്റാൻ ചിന്തിക്കും മുൻപ് ആ പഴയ ദിനങ്ങൾ ഓർക്കുക. സ്വന്തം വിശപ്പും ഉറക്കവും മാറ്റിവെച്ച്, നിങ്ങളുടെ ഒരു ചിരിക്കായി കാത്തിരുന്ന കണ്ണുകളാണിത്.
ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ സമ്പത്തോ ആഡംബരങ്ങളോ വേണ്ട; അവസാന ശ്വാസം വരെ വല്ലപ്പോഴും ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അല്പം സമയവും, കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഒരു നോട്ടവും മാത്രം മതിയാകും.